HH 101

Ang lungkot ng panahon, naririnig mo ang pagpatak ng ulan kaalinsabay ng tibok ng puso mong bumibilis at minsang animo’y hihinto. Naguguluhan ka na naman ba? Naiintindihan kita. Natatakot ka na naman noh? May nangyari na naman ba or may naringgan ka na naman ba?

Gusto mo ba ng makakausap? Yun tipong, pakikinggan ka lang at hindi ka huhusgahan? Gusto mo ba ng dadamay sa’yo upang maibsan ang pighati na nasa iyong katauhan? ‘Wag kang ganyan. Matalino ka, pero asan na? Bakit mo hinahayaang manguna ang puso mo kaysa sa utak? Tandaan mo, ang utak nasa ulo, ang puso nasa dibdib, ibig sabihin, mas gamitin mo ang utak mo kaysa puso. Kung hindi yan para sa’yo, di yan mapapasaiyo. Kung mapasa’yo man, panandalian lang ang kasiyahan.

Ang buhay, parang laro yan. Dapat marunong ka, dahil kung hindi matatalo ka.  Sa mundong ito, dapat marunong kang sumabay sa agos, dahil kung hindi lalamunin ka ng mundo. Magpakatatag ka. Hindi ka dapat sumusuko. Ilang beses ka ba na iiyak? Hindi mo ba alam, na sa bawat luhang pumapatak sa iyong mga mata, higit ang sakit na aking nadarama. Gusto kitang pangitiin pero hindi mo naman ako nakikita. Ano bang problema?

Alam ko, mahal mo ang iyong pamilya. Pero kung minsan, kailangan mo rin asikasuhin ang sarili mo. Alagaan ang sarili, dahil isa rin iyan sa puhunan mo. Pag bumigay ang katawan mo, paano mo pa matutulungan ang mga nanay? Wag mong hayaang lamunin ng utak mo ang katawan mo… Manghihina ka niyan.

Ang pag-ibig di mo masabi kung kailan dumarating. Paano kang magmamahal kung hindi mo naman mahal ang sarili mo? Ilang beses ka ng nasaktan dahil sa nangyayari. Pero ikaw pa mismo ang gumagawa ng ikasasakit mo. Tandaan mo, ang tulad mo iniingatan, inaalagaan. Pero sa ginagawa mong ‘yan, sinisira mo ang buhay mo.

Mag-isip ka. Hindi sa lahat kailangan mong maging ideal, mapatrabaho man o mapakung anuman. Gumising ka sa katotohanan. Dapat marunong kang dumiskarte. Kung hindi, mamatay kang nakadilat ang mata. Baka ang mission mo sa buhay na ito ay tumulong sa mga  nangangailangan. Kailangan ka ng pamilya mo. Kailangan mong magpakatatag.

Bakit hindi ka makapagsalita? Kung dito ka lang magtatrabaho, walang mangyayari sayo. Mag-isip ka. Timbangin mo ang mga bagay-bagay. Bata ka pa, marami ka pang magagawa at marami ka pang matutulungan. Ano man nararamdaman at pinagdadaanan mo ngayon, magpakatatag ka. Manalig ka lang sa Kanya dahil ginagabayan ka niya.

-HH, 2009